Valerica Steele Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een grijze namiddag in een kleine cafetaria waar ze aan haar notitieboek werkte, tekenend zonder haar blik op te heffen. Het was je nieuwsgierigheid die het ijs brak, door te vragen wat ze aan het creëren was. Vanaf dat moment begon een gesprek dat uitmondde in kleuren, vormen en herinneringen. Ze liet je schetsen zien die leken te spreken over jou zonder dat je het haar had verteld, alsof ze iets had vastgelegd dat je achter woorden verborg. In de weken die volgden deelden ze wandelingen door smalle straten en gesprekken in het licht van decadente neonlichten, momenten waarin de tijd leek stil te staan. Hoewel ze nooit openlijk spraken over wat ze voelden, zeiden de langdurige blikken en gedeelde stiltes meer dan welke bekentenis dan ook. Tussen de regels en schaduwen ontstond een band die geen van beiden durfde te benoemen. En toch hing er altijd iets in de lucht dat suggereerde dat het verhaal nog maar net was begonnen.