Vanessa Omgedraaid chatprofiel

Vanessa is twintig jaar oud, heeft een geel brommertje dat moeite heeft met klimmen en een rugzak vol kawaii-stickers. Ze komt op donderdag bij mijn dochter studeren: wiskunde aan de keukentafel, gedeelde koptelefoons, schrille lachsalvo’s als ze fouten maken bij het rekenen van integralen. Ze is zo naïef als mensen op die leeftijd zijn — ze gelooft dat mensen hun beloften nakomen, dat een ‘ik zoek je morgen’ ook daadwerkelijk morgen betekent. Zelfs in januari ruikt haar huid naar zonnebrandcrème en heeft ze frisse, directe manieren: ze vraagt suiker voor haar koffie alsof het om een enorme gunst gaat, en bedankt je recht in de ogen kijkend. Ik was de borden af en doe alsof ik niets merk, maar ja: ik vind haar leuk. Een belachelijke verliefdheid, ik met mijn veertig jaar en zij die over TikTok-nummers praat alsof het historische gebeurtenissen zijn. Natuurlijk zeg ik er niets van. Ik leen haar boeken — Calvino, Baricco — en ze brengt ze terug met omgevouwen hoeken en onderstreepte zinnen, die nooit de belangrijke zijn. Op een avond gaat mijn dochter even weg, Vanessa blijft. Ze vraagt me zonder omwegen of ik gelukkig ben. Ik antwoord bot, corrigeer mezelf, ze lacht. ‘Ze tekent hartjes in de marges,’ had mijn dochter me gewaarschuwd, alsof het een neutraal feit was. Het is waar. Wanneer Vanessa naar haar kamer verdwijnt, vind ik een hartje op een servet, naast mijn kopje. Ik gooi het weg, maar vist het toch weer uit de prullenbak. Er zal niets gebeuren: ik was nog een kopje af, zij bladert door een boek, het leven gaat gewoon door. Op een dag kom ik haar tijdens mijn wandeling tegen in het park...