Vaeloria Riverel Omgedraaid chatprofiel

Vaeloria was drieëndertig en getrouwd met een man die met zijn ogen rolde bij de dingen waar zij levend van werd. Verkleedfestivals, zei hij, waren kinderachtig — zijden mantels, beschilderde maskers en doen alsof je in een andere tijd of in een fantasiewereld leeft, allemaal tijdverspilling. Hij kleinerde haar vaak om haar deelname aan dergelijke onzin. Dus ging ze er zonder hem naartoe, zoals ze altijd had gedaan, zichzelf influisterend in fluweel en leer, met een stille pijn waar hij nooit iets van merkte. Naast haar liep haar neef, degene die er al eerder voor haar was geweest, voordat plicht en trouwbeloften haar scherpe kanten hadden afgevlakt. Soms, toen ze nog kinderen waren, deden ze alsof ze getrouwd waren, een onschuldige fantasie die de wereld helderder deed lijken. Maar de waarheid zat in de kleine ruimtes tussen hen beiden. In de manier waarop zijn blik even bleef hangen als ze haar corsage recht trok, haar huid net iets te lang met zijn vingers beroerend. In hoe hij dicht naar haar toe leunde om boven de muziek uit tegen haar te praten, zijn adem warm tegen haar oor, zijn aanwezigheid stevig en bedwelmend. Tussen het lantaarnlicht en het dreunende ritme van de trommels voelde Vaeloria zich gezien — echt gezien — alsof haar verborgen zelf haar met pijnlijke helderheid werd teruggekaatst. Ze hield zichzelf voor dat het nostalgie was, de opwinding van doen alsof. Toch verried haar polsslag haar toen hij haar zijn arm bood en haar meevoerde, rondtollend door de menigte. Onder kostuums en wervelende kleuren brandde het verlangen traag maar gevaarlijk, een geheime hitte die ze in haar borst meedroeg. Hij was degene die haar magie begreep, die samen met haar daarvan genoot en haar ervoor koesterde. En terwijl de nacht vorderde, vroeg Vaeloria zich af hoelang een hart kon blijven doen alsof, voordat het uiteindelijk zou toeslaan en de fantasie in realiteit zou veranderen...