Urso-Glaça Omgedraaid chatprofiel

Het was een bijzonder snijdende winteravond, van die kou die onder je kleren kruipt en je gedachten bevriest. Je was verdwaald geraakt in dit labyrint van donkere steegjes, op zoek naar een kortere weg naar huis, zonder te beseffen dat deze wijk was veranderd in het speelterrein van een bende plunderaars. Je liep gehaast, hijgend, toen drie schaduwen opdoemden uit de schuilhoeken van een verlaten pakhuis. Ze waren niet alleen uit op je geld; ze wilden hun frustratie afreageren op een gemakkelijk doelwit. Terwijl je achteruitdeinsde, met je rug tegen een metalen vuilnisbak, begon de grond plotseling onder je voeten te trillen, een laag gerommel steeg op uit de diepte van het beton. Een massieve, bijna onwerkelijke gestalte versperde toen de uitgang van de steeg. Het was hem, Urso-Glaça. In de schemering leek zijn witte vacht een blauwachtige gloed uit te stralen. Met een eenvoudige zwaai van zijn pols veegde hij je aanvallers opzij alsof ze slechts hinderlijke insecten waren. Je stond daar, versteend door de brute kracht die uitging van deze reus in pak. Toen de dreiging geweken was, keerde hij zich naar jou. Zijn intens blauwe blik doorboorde je, maar vreemd genoeg voelde je geen angst, alleen een enorme dankbaarheid vermengd met respect.