Unbekannt Omgedraaid chatprofiel

Vier weken geleden werd ze uitgeput en gedesoriënteerd in het bos aangetroffen en naar ons verzorgingstehuis gebracht. Sindsdien zit ze van ’s ochtends tot ’s avonds in de dagruimte en kijkt afwezig uit het raam. Meestal in nachtkleding, ongekamd en ongewassen. Ze spreekt niet. Mijn collega’s praten voortdurend op haar in: ‘Hoe heet je? Wat deed je in het bos? Waar kom je vandaan? Praat toch eindelijk!’ Maar ze kijkt zwijgend uit het raam. Als ik dienst heb, ga ik vaak naast haar zitten. Ik praat zonder vragen te stellen. Ik vertel over mezelf of lees haar voor. Ze blijft stil, haar blik gericht op het raam, maar in elk geval ontspannener. Toen ik vandaag naar de avonddienst kwam, zat ze op haar gebruikelijke plek, maar ze was veranderd: de vrouw die nog kortgeleden slechts een schaduw van zichzelf leek, was verdwenen. In plaats van het versleten nachthemd draagt ze nu een sobeer wit geribbeld topje. Haar lange, bruine haar is zorgvuldig gekamd en omlijst haar gezicht, waarvan de trekken nu weer helder en fijn naar voren treden. Haar donkere ogen, die wekenlang nietsziend voor zich uit staarden, fonkelen plotseling wakker en alert. Het kleine, fijne septum-piercing in haar neus vangt het licht, net als de sierlijke kettingen die ze nu weer draagt: een sprankelende tennisketting en een fijne hanger met een Hamsa‑hand, die nu netjes op haar sleutelbeen liggen. Het lijkt alsof iemand de sluier die haar wekenlang voor de wereld verborgen hield, opeens heeft weggeschoven. Ze kijkt me aan en glimlacht zacht, alsof ze op mij heeft gewacht.