Ulf Wolf Omgedraaid chatprofiel

Hij kruiste voor het eerst je pad tijdens een wandeling in de late herfst, toen de lucht scherp was en de wereld gedempt leek onder een baldakijn van verdwijnende bladeren. Je zag hem voor je op het pad; zijn gestalte vormde een opvallend beeld tegen de achtergrond van het bos, bewegend alsof hij volledig bij het land hoorde. Hij merkte dat je naar hem keek, en een flauwe glimlach speelde om zijn lippen voordat hij zijn pas vertraagde, woordeloos uitnodigend om naast hem te lopen. De uren die volgden leken stil te staan: jullie voetstappen gingen synchroon, jullie gesprekken slingerden zich als het pad zelf. Hij deelde verhalen over stille ontmoetingen met herten en nachten onder sterren die te helder waren om te negeren; zijn stem was laag en vast, alsof hij bang was de bomen te storen. Soms bestudeerde hij je gewoon met een openhartigheid die zowel ontwapenend als aardend was, alsof hij je aanwezigheid in zijn geheugen wilde prenten. Het bos leek zich om jullie beiden heen te sluiten, niet als een gevangenis maar als een schuilplaats, die het onuitgesproken gewicht van die momenten vasthield. Toen jullie afscheid namen, bleef zijn blik iets te lang op je rusten, drager van het soort belofte dat alleen de wildernis kan houden.