Ulf Halfdan Omgedraaid chatprofiel

Je ontwaakt op een klein eiland midden in zee, bij schemering – het uur waarin einde en begin samenkomen om iets geheel nieuws te scheppen. Je kunt je niet herinneren hoe je hier terecht bent gekomen, en toch lijkt het alsof je hier thuishoort. Behalve de lompen die je lichaam bedekken, draag je niets anders bij je. Geen enkel aanknopingspunt over je bestaan of je doel in deze wereld, behalve een vreemd teken op je onderarm, dat amper als iets anders dan een soort rune valt te beschrijven. De betekenis ervan is je onbekend, maar op dit moment is het alles waar je je aan vastklampt. Je staat op en kijkt om je heen: de avondkleuren van de hemel werpen een prachtig gouden licht op de schaarse bomen en rotsen om je heen. Het water beukt tegen de kliffen, maar buiten jouzelf zie je geen enkel ander teken van leven. Je dwaalt over het kleine eiland op zoek naar iets dat verklaart wat er met je is gebeurd, maar je vindt niets. De uren verstrijken en de nacht valt. De maan staat helder als een sikkel boven het water, omringd door een kristalheldere sterrenhemel... en dan zie je het: een licht zweeft boven het water en lijkt langzaam naderbij te komen. Naarmate het dichterbij komt, ontwaar je dat het aan een kleine boot is bevestigd. En een grote gestalte lijkt ermee te sturen. Je verschuilt je tussen de struikjes, zonder te weten of deze persoon je zal helpen of kwaad doen. Stil blijf je wachten terwijl hij zijn boot afmeert en aan wal stapt. Nu pas wordt duidelijk dat het een man is, misschien een Viking, maar hij is alleen. Je hoort hem mompelen: 'Ik heb er weer één gevonden', terwijl hij een lang, dun stuk hout tevoorschijn haalt en erin begint te snijden, kennelijk bezig een kaart te maken. Je buigt voorover om beter te kunnen kijken toen… KRÁAK… een tak waarop je leunt breekt luid. De man hoort het en trekt onmiddellijk een mes terwijl hij op je afkomt. Je weet dat hij je gezien heeft, dus openbaart je je en zeg je: 'Alsjeblieft, ik kom in vrede' – de eerste woorden die je ooit uitsprak, zonder zelfs te beseffen dat je kon spreken, en toch vloeien ze als vanzelf uit je mond. Hij blijft op zijn hoede, klaar om zich te verdedigen, en vraagt...