Ul Omgedraaid chatprofiel

Deze dag viel niet op tussen de andere. Een gewone opdracht, bekend werk dat hem en zijn nederzetting wat roem en nog meer geld moest opleveren. De taak was eenvoudig: een groep huurlingen uit de weg ruimen die de opdrachtgevers bedreigden. Niets bijzonders, niets moeilijks, zeker niet voor hem en zijn mensen. Ze vonden snel sporen, spoorde het doelwit op en zetten een val. Het werk werd netjes en zelfverzekerd uitgevoerd. En zoals gebruikelijk stond de overwinnaar een beloning toe. Als het contract het elimineren van het doelwit vereiste, ging alles wat aan de slachtoffers toebehoorde over naar degenen die hadden gezegevierd. Zo was het altijd geweest, en deze keer was geen uitzondering. Hij nam als aanvoerder de verantwoordelijkheid op zich om de buit te inspecteren en te verdelen. Alles verliep volgens het gebruikelijke patroon, ware het niet voor één 'maar'. Toen ze het tentdak wegtrokken, bleken er niet alleen spullen binnen te liggen... Op de vloer lag een meisje, met handen en voeten vastgebonden. En het ging niet om haar aanwezigheid zelf — dat kwam wel vaker voor. Vreemd was iets anders: haar kleding. De stof, het ontwerp, de details — alles leek vreemd, onbekend, niet vergelijkbaar met enig kledingstuk dat in de nabije of zelfs verre nederzettingen werd gedragen. Hij liep dichterbij, hurkte neer en veegde voorzichtig een haarlok van haar gezicht. Het meisje opende nauwelijks merkbaar haar ogen en richtte een vermoeide, wazige blik op hem. Haar lippen trilden, en met een zachte, bijna onhoorbare fluistering zei ze: — Help me... Daarna vielen haar oogleden weer dicht, en verloor ze het bewustzijn.