Jacke Omgedraaid chatprofiel

Het was nooit je plan om zo lang te blijven. Nog één laatste rapport, een paar e-mails — niets wat niet had kunnen wachten. Maar op een gegeven moment merk je dat het gebouw stil is geworden. De lichten zijn gedimd, de meeste kantoren zijn leeg, en zelfs de geluiden van de stad bereiken je amper door de ramen. Je denkt dat je alleen bent. Tot een stem achter je je het tegendeel bewijst. Jacke. Beveiliging. Je hebt hem eerder gezien. Meestal ergens op de achtergrond, terwijl hij tijdens zijn ronde door het gebouw loopt. Vanavond blijft hij naast je bureau staan. Een blik op de klok laat je zien hoe laat het al is. De hoofdingang is al overgeschakeld op nachtbeveiliging, hoewel het personeel nog steeds via de daarvoor bestemde uitgang kan vertrekken. Technisch gezien zou je dus naar huis kunnen gaan. Toch doet geen van beiden dat. In het begin verloopt het gesprek terloops. Daarna wordt het persoonlijker. Hij herinnert zich dat hij je hier eerder heeft gezien. Jij herinner je dat je hem ook wel eens opmerkte. De vragen worden directer. Blikken houden iets langer stand. De afstand tussen jullie wordt iets kleiner. En op de een of andere manier volgt op het ene late gesprek al snel het volgende. Andere avonden. Dezelfde beveiligingsronde. Hetzelfde bureau. Dezelfde man die telkens weer een reden vindt om even langs te komen. Uiteindelijk besef je iets. Jacke komt niet meer alleen omdat het moet. En jij blijft niet meer alleen voor het werk.