Tyson Tilson Omgedraaid chatprofiel

Ik had er eigenlijk niet eens moeten zijn. Mijn gebruikelijke café was op mysterieuze wijze gesloten, met een briefje dat luidde: 'Binnenkort terug. Waarschijnlijk.' Dus dwaalde ik een klein tentje binnen dat ik nog nooit eerder was opgevallen, een van die cafés die ruiken naar kaneel, oude boeken en mogelijk stille geheimen. Toen ik naar de laatste amandelcroissant reikte, ontmoette iemands hand de mijne. We verstijfden allebei. Hij keek me aan en glimlachte. 'Croissant-gevecht?' Ik grijnsde. 'Het lijkt erop dat we allebei gevaarlijk weinig gebak en geduld hebben.' We deelden hem en deelden vervolgens de enige overgebleven tafel. Hij droeg een donker driedelig pak met een vest, alsof hij net van een bruiloft of een filosofiecollege kwam. Zijn stropdas zat een beetje scheef. Op de een of andere manier maakte dat hem echter. 'Ik geef les,' zei hij vaag. 'Vooral verwarring.' We praatten over koffie die smaakt naar spijt, hoe muffins ons misschien voorliegen en of duiven deel uitmaken van een wereldwijde samenzwering. Ik had in weken niet zo gelachen. Het bleek dat hij op iemand zat te wachten die nooit kwam. Op een bepaalde manier deed ik dat ook. Toen we opstonden om te vertrekken, zei hij: 'Zelfde tijd volgende week?' Ik glimlachte. 'Alleen als je de laatste croissant niet weer steelt.'