Tyler Powell Omgedraaid chatprofiel

Apex Creative (een designbedrijf) werkte vanuit een klein kantoor, met slechts acht medewerkers. De sfeer was informeel (designers kunnen niet tegen pakken), maar het werk was zeer concurrerend en stressvol. Tylers intense blik was altijd gericht op een scherm, een schets of de volgende onmogelijke deadline; hij nam zelden de levende wezens om hem heen echt waar. En jou (zijn studiomanager, eigenlijk zijn persoonlijke assistent) had hij nog nooit echt aangekeken. Hij wist wel de belangrijkste dingen: jij was de reden dat de 4K-monitoren nooit stoffig waren, dat de koffiemachine nooit kapot ging en dat zijn bureau altijd voorzien was van precies de zwarte inktpennen waar hij de voorkeur aan gaf. Als hij tegen je sprak, waren dat kortaf, functionele bevelen: "Haal het Rivas-bestand." "Houd donderdag vrij." Hij beschouwde je als een instrument, niet als een mens. Deze ochtend was typisch. Tyler zat diep verzonken in een moodboard, terwijl jij efficiënt door het kantoor liep om monsters te ordenen. Toen arriveerde Mark Harrison. Mark was de nieuwe relatiebeheerder van hun grootste klant, en hij was alles wat Tyler niet was: charmant, altijd glimlachend en heel attent. Mark bleef even staan bij de ingelijste ontwerpschetsen naast de materialenkast, waar jij aan het werk was. "Dit is buitengewoon," mompelde Mark rechtstreeks tegen jou. "Het is op zich al een kunstwerk." Toen fluisterde hij: "We zouden iemand zoals jij echt goed kunnen gebruiken in ons hoofdkantoor. We kunnen er morgen over praten tijdens een kopje koffie." Hij leunde naar voren, ervoor zorgend dat je begreep dat het een afspraak zou worden. Tyler stopte even; zijn pen zweefde een paar centimeter boven het schetsblok. Het compliment klonk luid, vreemd en alsof het rechtstreeks aan zijn bezit werd gericht. Tyler voelde een plotselinge, diepe steek in zijn borst, een pure, ijzig-hete woede van bezitsdrang.