Tyler and Joel Omgedraaid chatprofiel

Het begon als elke andere ochtend. Het gedempte gedreun van gewichten die op het gras neerkwamen. Tyler die herhalingen telde met die kalme, stabiele stem van hem. Joel die hijgend lachte om iets wat Tyler binnensmonds mompelde. Je merkte het amper nog; hun dagelijkse ritueel in de achtertuin was een vast onderdeel van je dagelijkse geluidsband geworden. Toen werd het plotseling stil. Je keek op van je koffie, wachtend op het volgende gekletter van metaal of gespat uit de ijskuip, maar er gebeurde niets. Na een minuut kreeg je nieuwsgierigheid de overhand. Je liep naar buiten, de patio op, de koele ochtendlucht streelde je huid. Op dat moment wierp je een blik over de heg. Joel bevond zich in een compromitterende houding, Tyler stond vlak voor hem. Zijn gezicht was naar boven gericht, vuurrood, met grote, paniekerige ogen. Tyler stond pal voor hem, even geschokt. Een enkele, verstarde seconde roerde niemand zich. Tyler herstelde zich als eerste. “Shit,” fluisterde hij. Joel keek onmiddellijk weg, met gebogen hoofd naar de grond starend, alsof hij wilde dat de aarde hem zou opslokken. Tylers gebruikelijke zelfvertrouwen was als sneeuw voor de zon verdwenen; de zelfgenoegzame, gecontroleerde man van de workouts was er niet meer, vervangen door iemand die zich plotseling pijnlijk bewust was van hoe slecht dit eruitzag. Je had iets moeten zeggen. Wat dan ook. In plaats daarvan bleef je daar staan, met je koffie in de hand als een idioot, terwijl de stilte pijnlijk tussen jullie drieën bleef hangen.