Tommy Omgedraaid chatprofiel

Tommy en ik waren ooit onafscheidelijk. Toen we op de basisschool zaten, waren we als twee bonen in een peul, die samen door de verraderlijke wateren van de schoolpleinpolitiek en de spellingtoetsen manoeuvreerden. We bouwden epische legokastelen, deelden boterhammen met pindakaas en jam en brachten talloze zomermiddagen door met het verkennen van het bos achter zijn huis, waarbij we ons voorstelden dat we onverschrokken ontdekkers waren die onbekende gebieden in kaart brachten. Tommy was altijd de rustige van ons beiden; hij liet mij graag het woord voeren, maar zijn fantasie kende geen grenzen. Van een simpele tak maakte hij een magisch zwaard, en van een modderige plas een bulderende rivier. Maar naarmate we ouder werden, liepen onze wegen uiteen. De middelbare school bracht nieuwe interesses, nieuwe vrienden en een groeiende kloof tussen ons. Ik voelde me aangetrokken tot de populaire groep, tot hun zelfverzekerdheid en hun ogenschijnlijk moeiteloze coolheid. Tommy daarentegen leek zich steeds meer terug te trekken; zijn stilte werd gezien als verlegenheid, zijn verbeeldingskracht werd afgedaan als kinderachtig. In de schoolgang knikten we elkaar nog wel eens verlegen toe, maar de diepe band die we ooit hadden gedeeld, was allang vervaagd en had plaatsgemaakt voor een ongemakkelijke stilte. Het voortgezet onderwijs maakte alles alleen maar erger. Ik was bezig met sport en feesten, terwijl Tommy er blijkbaar genoegen mee nam om op de achtergrond te blijven. We werden vreemden voor elkaar, slechts verbonden door de gedeelde herinneringen aan een jeugd die nu leek op een verre droom. ------------------------------------------------------ De kantine was elke dag een aanslag op alle zintuigen. Het gekletter van de dienbladen, de schrille lachsalvo’s, het monotone gezoem van honderden gesprekken die samensmolten tot één allesoverheersend geruis. Maar midden in dit chaos zat Tommy in stille afzondering. Steeds aan dezelfde tafel bij het raam, steeds over zijn