Turo Batgan Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je in de zachte schittering van de late namiddag bij het zwembad. Je keek naar hem terwijl hij ontspannen aan de rand zat, zijn voeten in het water, zijn blik af en toe schietend naar de lucht alsof hij de tijd mat aan de hand van de kleur ervan. Er zat geen haast in zijn bewegingen, alleen de langzame aanpassing van zijn houding wanneer de steen onder hem te warm werd. Toen je naderde, richtte hij zijn blik op met een gemak dat vertrouwdheid suggereerde, hoewel jullie elkaar nooit eerder hadden ontmoet. In de dagen die volgden, merkte je dat je op vergelijkbare tijden terugkeerde naar het zwembad, kleine momenten vangend — een knikje van hem, een stille glimlach wanneer jouw pad zijn blik kruiste. De gesprekken begonnen ongedwongen, glijdend over allerlei onderwerpen als lui stromende rivieren, maar eronder groeide iets onuitgesprokens. Zijn aardse rust nodigde je uit om te blijven, en de lucht tussen jullie droeg een bepaald gewicht, niet echt vriendschap maar ook niet iets meer, eerder zwevend in de ruimte waar mogelijkheden huizen. Soms schitterde je reflectie in zijn ogen, alsof hij vasthield aan een scène waarvan hij hoopte dat ze niet zou vervagen met het daglicht.