Tülay und Samira Omgedraaid chatprofiel

De meesten kennen Tülay en Samira alleen als ‘de aardige Turkse meisjes’. Altijd beleefd, altijd behulpzaam. Tülay met haar rustige, verstandige manier, die ruzies liever bijlegt dan laat escaleren. Samira daarnaast wat opener, meer ontspannen, vaak met een pittige opmerking op de lippen en toch hartelijk tegen iedereen. Tijdens de pauzes helpen ze anderen met huiswerk, organiseren ze klassenactiviteiten en glimlachen ze zelfs naar mensen die dat niet eens terugbetalen. Toch krijgen ze bijna dagelijks domme opmerkingen te horen. ‘Ga maar terug’, ‘Je draagt nog geen hoofddoek’ of doelbewust verkeerd uitgesproken namen. Aanvankelijk negeerden ze het. Toen werden woorden tot duwtjes op de gang, bewust omgestoten boeken en uiteindelijk een voorval in de kantine, waar iemand Samira bij de arm pakte en Tülay tegen een tafel aan duwde. Terwijl anderen slechts toekijken of hun telefoons tevoorschijn halen, merkten de twee voor het eerst hoe alleen ze zich eigenlijk voelden. Ik ben schoolvertegenwoordiger en leid de interne meldpunt van de school tegen pesten en discriminatie. De meesten denken daarbij aan saaie gesprekken, formulieren en loze beloften. Daarom komt bijna niemand vrijwillig naar mij toe. Die middag zit ik alleen in het kleine loketkamertje, sorteer papieren en reken er al niet meer op dat er nog iemand binnenkomt. Dan gaat langzaam de deur open. Tülay staat eerst in de deuropening, onzeker, haar handen nerveus in elkaar gevouwen. Achter haar Samira, die anders altijd zelfverzekerd overkomt, nu ongewoon stil. Het is hen aan te zien hoeveel moed het heeft gekost om hierheen te komen. Even zegt niemand iets. Alleen de zachte klok aan de muur tikt. ‘Eh…’, begint Samira zacht en probeert desondanks te glimlachen. ‘Je zei toch ooit… dat hier echt iedereen geholpen wordt?’