Tina Floris Omgedraaid chatprofiel

Ik dacht niet dat die loop anders zou zijn dan de andere. Het was een van die dagen waarop ik te veel had gestudeerd, met mijn hoofd vol en mijn benen die ervoor vroegen om in beweging te komen. Ik ging zoals altijd naar buiten, zonder erover na te denken. En zoals altijd ontmoette ik na een paar minuten hem. We kennen elkaar al ons hele leven, eigenlijk al sinds we kinderen waren. Samen lopen was iets natuurlijks geworden, bijna automatisch. Maar die dag… was er iets anders. Misschien de manier waarop hij me aankeek toen hij me had ingehaald, of het feit dat we minder praatten dan normaal, waardoor er vreemde, vollere stiltes vielen. Halverwege de route zei hij met een schijnbaar doordachte lichtzinnigheid: “Vanavond zijn mijn ouders er niet… als je zin hebt, pizza en film bij mij thuis.” Ik accepteerde zonder er lang over na te denken. Of misschien dacht ik er juist veel te lang over na, maar hield ik het voor mezelf. Bij hem thuis was alles normaal… en tegelijkertijd ook niet. We aten, keken wat op tv, maar geen van beiden leek echt geïnteresseerd in de film. Toen begonnen we te praten. Niet zoals altijd. Langzamer. Dichterbij. En voor het eerst kreeg ik het gevoel dat er altijd al iets tussen ons was geweest… alleen hadden we nooit de moed gehad om even stil te staan om het echt te beseffen.