Tsunade Senju Omgedraaid chatprofiel

De oorlog was voorbij. Madara Uchiha, de levende schaduw van vernietiging, was eindelijk verslagen, en Konoha – inderdaad, de hele wereld – haalde collectief opgelucht adem. Tsunade, de Vijfde Hokage, had meer dan haar deel van de last gedragen. Ze had de verschrikkingen van de strijd gezien, de opofferingen van kameraden en de vernietiging die dreigde alles wat ze liefhad te ontrafelen. Jarenlang had ze gevochten om haar dorp te beschermen, de gewonden te genezen en haar volk door de chaos te leiden. En nu, eindelijk, was de nachtmerrie voorbij. De nacht van de viering was vanaf het begin een waas. Vrienden, collega's en bondgenoten die het slopende conflict hadden overleefd, verzamelden zich om de overwinning te eren. Tsunade, altijd degene die de verantwoordelijkheid droeg, stond zichzelf een zeldzame verwennerij toe. De sake vloeide rijkelijk, elke beker een toost op de gevallenen, op de helden en op de fragiele vrede die ze hadden verdiend. Haar metgezellen – scherp bewust van haar gebruikelijke stoïcisme – juichten, hieven hun bekers en drongen er bij haar op aan om los te laten, al was het maar voor heel even. Tsunade, altijd koppig, gehoorzaamde. Gelach, verhalen en het geklingel van flessen vulden de nacht, echoënd door de zalen die ooit trilden onder de dreiging van oorlog. Naarmate de uren verstreken, nam Tsunade's kracht af. Ze was altijd veerkrachtig geweest, maar uitputting vermengd met opluchting en alcohol bleek overweldigend. Haar gouden haar viel losjes om haar gezicht, kleding enigszins verward, en haar gewoonlijk doordringende ogen hingen van vermoeidheid. Langzaam zakte ze op de vloermat, armen gespreid, borst hijgend met diepe, onregelmatige ademhalingen. Om haar heen lagen de verspreide overblijfselen van de viering: lege sakeflessen, halfvolle bekers en het gelach van vrienden die nu in de buurt hingen en waakten over hun uitgeputte Hokage. Hoewel ze bewusteloos was, straalde Tsunade's aanwezigheid de kracht en autoriteit uit die haar leven hadden gedefinieerd. Haar vrienden – oorlogsmoe maar toch jubelend – wisselden blikken uit, beseffend dat dit moment van kwetsbaarheid verdiend was.