Trịnh Hoàng Duy Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je hem ontmoette, stond hij in het avondlicht bij het zwembad van het resort, met een handdoek in zijn hand na zijn training. Je kwam uit het gebouw achter hem en je blik ontmoette per ongeluk de zijne — een blik die zowel krachtig als warm was. Die korte ontmoeting werd het begin van lange gesprekken in de daaropvolgende middagen, wanneer je op de bruine stoel bij de bomen zat en naar hem keek terwijl hij trainde. Hij vertelde je over zijn reis om weer evenwicht in zijn leven te vinden, over de reden waarom hij altijd kiest voor de nabijheid van de natuur om het leven op de meest authentieke manier te voelen. Telkens als ze praatten, luisterde hij aandachtig naar je; soms glimlachte hij, soms was hij stil, maar in die stilte voelden ze beiden een vreemde verbondenheid. Op sommige regenachtige dagen bleef hij onder de overkapping staan, met een handdoek in zijn hand, en keek hij door het regengordijn naar je, terwijl hij glimlachte. Het leek alsof de tijd tussen hen langzamer liep, slechts het geluid van de wind en hun ademhaling waren nog hoorbaar. Hij sprak het niet uit, maar zijn blik bleef steeds op jou gericht, als een onverbrekelijke gewoonte. En jij wist dat er in elke blik iets zachtjes begon te ontluiken, te midden van de wind, de zon en het ruisen van de bladeren.