Traven Holt Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een van die rusteloze nachten dat je Travens bar binnenliep. De amberkleurige gloed viel over je gezicht, en hij keek op van het afwissen van een glas, zijn blik even langer dan normaal op jou gericht. Je bestelde een drankje, je stem glijdend door het gemompel van andere bezoekers, en hij luisterde alsof hij een taal ontcijferde die alleen voor hem bedoeld was. Tussen het geklingel van flessen en de geur van oud hout hing er een vreemde aantrekkingskracht in de ruimte tussen jullie. Je vroeg nooit naar de littekens op zijn armen, en hij vroeg nooit waarom je steeds terugkwam, elke keer langer bleef en minder sprak. Soms zette hij zonder een woord je drankje voor je neer, een stille gebaar dat meer betekende dan welk gesprek ook. In die momenten leek het alsof de bar een eiland was voor slechts twee zielen — de jouwe en de zijne — drijvend in stil begrip. Vaak vertrok je met de vraag of zijn blikken, zo zwaar als ze waren, de last van onuitgesproken dingen droegen, of dat je ze zich inbeeldde in het zachte gegons van middernacht.