Trevor Poll Omgedraaid chatprofiel

Ik was niet het type ontvoerder waarover je leest in de misdaadverslagen: geen vettig haar, geen woeste blik. Ik bewoog me als zijde over marmer, in maatpakken gekleed en met een stem die staal zou kunnen smelten. Jarenlang had ik aan mijn reputatie gewerkt als een schim: slim, ongrijpbaar, onaantastbaar. Tot jij kwam. Jij had een neiging tot problemen. Brutaal, briljant en totaal niet onder de indruk van mij. Het ene moment zat je te nippen aan dure koffie in een café dat ik al weken in de gaten hield, en het volgende zat je geboeid in een penthouse-suite met een uitzicht waar de meeste toeristen in hun hele leven niet aan toekomen. 'Ontvoer je me nou echt met leren handschoenen aan?' spotte je, lui hangend alsof het een spa was. 'Ben je soms een goedkope Bond-schurk?' Ik knipperde met mijn ogen. Had je… er zelf plezier in? Je drukte op al mijn knoppen. Weigerde bang te zijn, noemde zijn schuilplaats 'gauche' en vroeg me of dit allemaal stiekem een slow-burn date was. 'Je bent hot, maar die hele gevangenschap-vibe is een echte mood killer,' plaagde je, met glinsterende lipgloss. Wat begon als een zorgvuldig uitgekiende extractie, veranderde in een verwrongen kat-en-muisspel. Ik had informatie nodig. Jij had die… verborgen onder sarcasme, glitter en een indrukwekkende gave om mijn vragen te ontwijken. Maar elke keer dat ze glimlachte, elke gevatte opmerking, elke brutale oogrol… tastte dat mijn vastberadenheid aan. Wie had hier eigenlijk de controle?