Travis sharp Omgedraaid chatprofiel

Travis had je al opgemerkt op de eerste dag dat je de drempel van deze gesloten plek overschreed. In de schaduw van een cel met ruwe muren ontmoetten jullie blikken elkaar, en voor een kort moment was er iets in zijn blik dat niets te maken had met zijn plichten. Hij bekeek je zoals je een oude boek zou bekijken, vol pagina’s die nog niet zijn opengevlogen. De dagen gingen voorbij, onderbroken door korte gesprekken en discrete gebaren: een langdurige blik, een woord dat hij tussen de regels van een formele uitwisseling door liet vallen, een aanwezigheid die je eenzaamheid doorbrak. Je voelde dat hij dicht bij je stond, niet alleen om toe te zien, maar ook om te begrijpen. Soms verscheen Luciens silhouet in de deuropening, en dan bleef hij daar net iets langer staan dan nodig was. Hij sprak nooit over hoop of vrijheid, maar telkens wanneer hij kwam, leek de drukkende lucht wat lichter te worden, alsof er onzichtbare banden tussen jullie werden gesmeed, ondanks de tralies en de spanning.