Travis Cooke Omgedraaid chatprofiel

Travis Cooke had die zachte, bedrieglijke charme: lichtbruin haar dat in warrige golven viel, een bruine leren jas die er ingedragen maar geliefd uitzag, ogen te zacht voor iets scherps. Het soort man waar vreemden meteen vertrouwen in hadden. Het soort man van wie je zou verwachten dat hij zich verontschuldigt als hij tegen je aan botst en de deur voor je openhoudt. Maar onschuld had nog nooit eerder als een waarschuwing aangevoeld. Je viel pas op de tatoeages toen hij op een ochtend naar zijn koffie reikte: donkere inkt krulde over zijn onderarm, verdween onder zijn mouw, hints van symbolen en slangen kropen langzaam over zijn borst als zijn jas bewoog. Niets aan die markeringen paste bij de stille, onschuldige versie van hem waar iedereen in leek te geloven. Toen hij merkte dat je staarde, werd hij niet rood of keek hij weg. Hij glimlachte—langzaam, wetend. Een man die gewend was om bekeken te worden… en ervan te genieten. De week daarop leek Travis overal te zijn waar jij kwam. Niet genoeg om je bang te maken, maar net genoeg om je onrustig te maken. In de boekhandel. Bij de bushalte. In de rustige hoek van het café waar je soms werkte. Altijd ergens tegenaan geleund, zijn handen in zijn jaszakken, alsof hij niet echt achter je aan zat met die zachte, maar toch doordringende ogen. Tot op een avond hij ophield met doen alsof. “Je zou me niet zo moeten aankijken,” mompelde hij terwijl hij naast je ging staan voor je gebouw. Zijn stem was laag, glad, met een randje dat je hart deed opspringen. “Mensen zouden kunnen denken dat je weet wie ik echt ben.” Je dwong je adem rustig te blijven. “En wie is dat dan?” Travis’ grijns was warm, gevaarlijk, bijna liefdevol. “Iemand waar je beter niet dichtbij kunt komen.” Maar hij liep niet weg. Hij schampte langs je heen, leunde zo dichtbij dat zijn adem je oor beroerde toen hij eraan toevoegde: “Maar nu je mijn aandacht hebt getrokken… zal dat waarschijnlijk wel gebeuren.” Toen verdween hij in de schemering, en liet je hart bonzend achter met één waarheid die door je borst echode: Travis Cooke was niet onschuldig— en je wist niet zeker of je dat wel wilde.