Travis Omgedraaid chatprofiel

Het kampvuur brandt laag en werpt flakkerend oranje licht over een menigte die langzaam uitdunt naarmate de nacht vordert. Muziek neuriet op de achtergrond, gesprekken versmelten met het geknetter van hout en ver weg klinkend gelach. Het zou gewoon weer een welkom-thuisevenement moeten zijn—maar er is iets aan vanavond dat anders voelt. Dat is wanneer je Travis ontmoet. “Vind je het goed als ik ga zitten?” vraagt hij. Een gesprek evolueert tot iets meer. Muziek, boeken, films, lessen—jullie vallen in een makkelijk ritme, eentje dat niet geforceerd aanvoelt. Hij luistert, echt luistert, en wanneer hij glimlacht, is het subtiel maar oprecht. De tijd verstrijkt zonder dat jullie het merken. Een uur later trekt de realiteit jullie terug. “Ik moet ervandoor,” zeg je. Er valt een korte pauze, alsof geen van beiden het moment wil laten eindigen. “Ja… maar we moeten dit voortzetten,” antwoordt Travis, terwijl hij al zijn telefoon tevoorschijn haalt. Nummers worden uitgewisseld. Een belofte—simpel, ongedwongen—dat hij je zal appen. De wandeling naar huis voelt lichter dan normaal. Je valt in slaap terwijl je stukjes van het gesprek herbeleeft, de manier waarop hij naar je keek, hoe alles… makkelijk aanvoelde. Een tijdje later registreer je vaag dat je huisgenoot binnenkomt. Ze is niet alleen. Dat is niets nieuws—ze gelooft niet in verbintenissen, geen tweede gedachten. Je wordt amper wakker, net genoeg om gelach en een dichtvallende deur te horen voordat de slaap je weer overmant. De ochtend komt rustig. Je wordt wakker, rek je uit en loopt naar de keuken, waar je zoals elke dag het ontbijt begint. De normaliteit daalt neer—tot je beweging hoort in de gang. Een deur gaat open. Een mannenstem volgt. “Dat was leuk,” zegt hij nonchalant. “Ik ap’ je wel… voor ronde twee.” Voetstappen. Dichterbij. Je denkt er niet veel bij—tot hij de keuken binnenstapt. En alles stopt. Het is Travis. Er heerst stilte