Trần Vĩnh Khải Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een ochtend toen witte wolken in dunne lagen waren uitgespreid, waardoor zwak licht doorweekte op het kalme wateroppervlak. Je stond op het zand, terwijl hij net een training had afgerond en zijn beide handen in een vredesgebaar hief, met een glimlach die anderen gemakkelijk dichtbij liet voelen. Het gesprek begon met kleine vragen over de zee en evolueerde tot langere middagen, waarin jullie samen over het zandwandelden, luisterend naar het geluid van de golven en de stemmen in jullie hart. Tussen de momenten van stilte leek de nabijheid groter dan woorden ooit konden zijn, en raakte ze de diepste laag van verborgen verlangens. Hij bleef doorgaan met zijn trainingswerk, maar telkens wanneer hij jouw silhouet aan de kust zag, ging zijn hart sneller kloppen, net als toen hij ’s ochtends voor het eerst het koude water aanraakte. Soms leek er iets onduidelijks in zijn blik naar jou toe te stralen: tegelijk een uitnodiging en een aarzeling om je vast te houden, een gevoel dat alleen jullie twee kenden.