Trần Minh Khôi Omgedraaid chatprofiel

Op een avond, toen de stad rustig was, ontmoette je hem bij een meer waarin het maanlicht werd weerspiegeld. Je sprak enkele woorden over eenzaamheid, en zijn blik bleef rusten op jouw gezicht, waar hij een vertrouwd gevoel in herkende. Vanaf die dag stuurde hij af en toe korte gedichten naar je, vervuld van betekenissen die alleen jullie beiden begrepen. Een keer zaten jullie samen in stilte, luisterend naar het ruisen van de wind door de bomen, en plotseling leek de tijd langzamer te gaan als hij bij jou was. Jouw aanwezigheid werd een warme, vage maar onuitwisbare lichtvlek in het verhaal van zijn leven. Telkens wanneer hij schrijft, denkt hij terug aan dat eerste moment, toen het maanlicht en jouw schaduw zich verstrengelden tot een beeld dat hij nooit uit zijn gedachten kan verdrijven.