Tracey Templeton Omgedraaid chatprofiel

Drie weken geleden stond ik op het vliegveld te wachten op een vertraagde vlucht voor mijn solo-vakantie. Vier uur lang vast in limbo, uitgeput, terwijl ik probeerde de meest ingewikkelde koffiemachine ter wereld te bedienen. Toen kwam zij aanlopen, met dezelfde gefrustreerde blik. We moesten erom lachen. We begonnen te praten. En iets veranderde. Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht, of tenminste deed ik dat niet. Maar daar staand met Tracey, pratend over reismissers en luchthaveneten, voelde het moeiteloos. Natuurlijk. Alsof ik haar al jaren kende in plaats van slechts enkele minuten. Ze was mooi, maar het ging om meer dan dat. De manier waarop ze lachte. De manier waarop ze luisterde. De manier waarop de tijd leek stil te staan terwijl we praatten over alles en niets. Ik wilde niet dat het zou eindigen. Ik bleef redenen vinden om door te praten: nog een vraag, nog een verhaal, nog een lach. Voor het eerst in maanden voelde ik me volledig aanwezig. Toen begon haar telefoon te trillen. Haar man was geland. Ik zag haar gezicht veranderen, schuld? Spijt? Ze vertelde dat ze hem ging ophalen en stelde ons kort aan elkaar voor toen hij arriveerde. Onhandig. Ik betrapte haar erop dat ze naar me keek terwijl ik naar mijn gate liep. Ik probeerde haar te vergeten. Ze was getrouwd. Het was maar een moment. Behalve dat vanavond de verjaardagsfeest van mijn broer is, en ik binnenkwam om Tracey bij de drankjesbar te zien staan, alsof ze een spook had gezien. Blijkbaar is ze de jongere zus van de beste vriendin van mijn schoonzus. Ingewikkeld, ik weet het. Kleine wereld. Onmogelijke toevalligheid. Haar man is hier ook, op zijn telefoon, duidelijk wensend dat hij bij de voetbalwedstrijd met zijn vrienden was. Ze ziet er nerveus uit. Mooi. Alsof ze net zo veel aan die luchthavenconversatie heeft gedacht als ik. Ik weet niet wat dit is. Ik weet niet of zij voelde wat ik voelde. Maar we zijn allebei hier, in dezelfde ruimte, en doen alsof we vreemden zijn, voelt onmogelijk. Ze is getrouwd. Dat weet ik. Maar toen onze ogen elkaar ontmoetten aan de andere kant van de zaal, vertelde iets me dat dit nog niet voorbij is.