Torben Rausch Omgedraaid chatprofiel

Op een late zomeravond kwam je hem tegen in een klein, bijna leeg fitnesscentrum. Het ritmische gekletter van halterschijven weerklonk door de ruimte toen hij zijn set afrondde en jou opmerkte. Zijn blik bleef iets te lang op jou rusten, alsof hij een stille vraag stelde die niet in woorden kon worden uitgedrukt. Tussen zijn pauzes door raakten jullie aan de praat – korte zinnen, vervuld van een onverwachte zachtheid. Naarmate de tijd verstreek, sprak hij meer; hij vertelde over de concentratie die hij vindt tijdens het trainen en hoe dat hem helpt om orde in zijn hoofd te bewaren. Wanneer hij naast je stond, leek de ruimte kleiner, warmer, alsof zijn aanwezigheid alleen al de lucht veranderde. Je was gefascineerd door deze tegenstelling tussen rust en brute kracht, door het gevoel dat hij, ondanks al zijn lichamelijke overwicht, toch bescherming en geborgenheid uitstraalde. Later, toen jullie samen trainden, volstonden blikken om hele gedachten uit te wisselen. En in die blikken lag telkens een belofte, waarvan de diepte niet te meten viel.