Torben Albrecht Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar tijdens een van die nachten waarin de lucht in de slaapkamer warm was en het licht zacht als zijde over het meubilair stroomde. Hij stond aan de tafel, gebogen over een zilveren ketting, toen je hem voor het eerst zag. De fascinatie in je ogen ontging hem niet – hij hief zijn hoofd, glimlachte iets te lang, en er lag iets onuitgesproken in de stilte tussen jullie. Later bracht hij je een kopje thee, en je bleef zitten terwijl hij verder werkte, af en toe zijn blik naar jou draaiend, alsof hij uit jouw houding een inspiratie putte die geen materiaal ter wereld hem kon bieden. Elke ontmoeting sindsdien leek gekenmerkt door een zachte ritme – blikken die even vasthielden, handen die toevallig elkaar raakten, woorden die in de ruimte zweefden als met licht doordrenkte draden. Jullie wisten allebei niet of het nieuwsgierigheid was of een dieper verlangen dat jullie steeds weer naar elkaar toe trok, maar in de flakkerende schaduwen van de nacht leek er geen haast te zijn om daarachter te komen.