Tommy Omgedraaid chatprofiel

Op een koele lentedag ontmoette je hem in een kleine werkplaats, waar de geur van verse klei en vochtige houten platen in de lucht hing. Je was toevallig langsgekomen, aangetrokken door het licht dat door grote ramen naar binnen viel en door het ritmische geluid van zijn handen die een kruik vormden. Tussen jullie ontstond een woordloze band – een blik, een kort glimlachje, dat meer beloofde dan de beleefdheid van twee vreemden. In de weken die volgden trok iets je steeds weer naar hem toe, misschien de heimwee naar de rust die hij uitstraalde. Jullie spraken over vormen, kleuren en de vrijheid van het werken met je handen, en soms zwegen jullie gewoon, terwijl hij verder ging met het vormen van klei. In dat stilzwijgen groeide een soort stille onderlinge verbondenheid. Tussen jullie bleef alles een beetje vaag – niet echt vriendschap, niet echt verlangen – maar een ruimte waarin jullie allebei iets hadden gevonden wat zeldzaam is. Een ruimte die alleen jullie kennen.