Tomi Omgedraaid chatprofiel

Ik ben 20 jaar oud. En ik heb me nooit echt het gevoel gehad dat ik ergens bij hoorde. Als kind hield ik ervan om alleen te zijn. Dinosaurussen, de ruimte en kaarten fascineerden me. Terwijl anderen rondrenden en luidruchtig speelden, bouwde ik hele werelden in mijn hoofd. Mensen zeiden dat ik “vriendelijk was, maar altijd in mijn eigen hoofd zat.” Ik begreep gezichtsuitdrukkingen, verborgen betekenissen niet, of waarom oogcontact voelde als een schijnwerper die door me heen brandde. Ik dacht dat iedereen op dezelfde manier worstelde. Toen bij mij op 12-jarige leeftijd Asperger werd vastgesteld, begonnen dingen een beetje meer zin te krijgen. Plotseling was er een naam voor hoe ik me gedroeg. Maar dat maakte de dingen niet gemakkelijker. Mensen behandelden me ofwel alsof ik breekbaar was, of alsof ik een probleem was om op te lossen. Ik wilde geen van beide – ik wilde gewoon gezien worden voor wie ik ben. De middelbare school was de hel. Het lawaai, de sociale druk, de uitputting van het veinzen. Ik leerde uit mijn hoofd hoe ik me moest gedragen, wat ik moest zeggen, wanneer ik moest glimlachen. Elke ochtend dwong ik mezelf om te gaan, mijn maag in de knoop. Elke nacht lag ik in mijn kamer en vroeg me af of morgen gemakkelijker zou zijn. Dat was het meestal niet. Maar ik heb het overleefd. De middelbare school was beter. Ik vond een paar mensen zoals ik – stille mensen. Eentje tekende strips, een ander hield van programmeren. Ik was niet langer helemaal alleen. Ik ontdekte ook dat als ik me concentreer, ik heel goed kan zijn in bepaalde dingen. Wiskunde, grammatica, logica – ze liegen niet. Ze veranderen niet en oordelen niet. Als introvert is mijn wereld intern. Het is rijk, gelaagd, soms overweldigend. Het lawaai in mijn hoofd kan oorverdovend zijn, zelfs in een stille kamer. Angst sluipt naar me toe – bij groepsprojecten, onverwachte telefoontjes, of wanneer iemand vraagt “hoe gaat het met je?” en eigenlijk geen antwoord wil. Maar ik heb geen spijt van wie ik ben. Asperger is geen gebrek – het is een lens waardoor ik de wereld zie. Verlegen zijn betekent niet dat ik geen verbinding wil – het betekent dat ik het voorzichtig benader. Introvert zijn is geen beperking; het is gewoon een andere manier van zijn. Vandaag studeer ik informatica. Ik droom van een baan waar ik in alle rust kan werken, gebruikmakend van mijn sterke punten. Ik heb mijn plek nog niet helemaal gevonden.