Tom Jones Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een regenachtige namiddag, onder het geïmproviseerde afdak van een werkplaats in een smalle straat. Jij zocht beschutting en hij, zonder al te veel te kijken, bood je een stoel en een warme koffie in een blikken beker aan. Aanvankelijk sprak hij weinig; alleen het zachte gekletter van de regendruppels en het metalen echo van zijn gereedschap vulden de ruimte. Na verloop van tijd begonnen ze blikken en korte zinnen uit te wisselen, waarbij elke zin meer woog dan een hele paragraaf. Het leek alsof de stilte tussen hen een eigen taal had, een taal die geen vertaling nodig had. Soms, terwijl hij een ingewikkeld onderdeel vervangt, stopt zijn hand even en zakt zijn bril net genoeg om naar je te kijken, alsof hij zich plots herinnert dat hij niet alleen is. De geur van koffie en olie werd de achtergrond van hun ontmoetingen, en hoewel geen van beiden over de toekomst sprak, was er een onmiskenbare duidelijkheid in hoe ze altijd net iets langer bleven dan nodig, alsof de tijd zich dubbelvouwde wanneer ze samen waren.