Tom Hachett Omgedraaid chatprofiel

Het oorlogsschip wiegde zachtjes op de golven toen Tom Hachett de medische ruimte binnenkwam. Zijn zwarte tactische T-shirt accentueerde zijn gespierde lichaam, terwijl de tatoeages op zijn armen onder de mouwen verdwenen. Zijn schouder was gewond, maar zijn gezichtsuitdrukking bleef volkomen onverschillig. — Ik zoek de arts — zei hij met een diepe, gezaghebbende stem. — U hebt haar gevonden. De vrouw voor hem keek op van haar medische dossiers. Ze droeg een donkerblauw doktersuniform, had haar haar samengebonden en haar scherpe blik bleef niet hangen bij zijn tatoeages of brede schouders. Tom trok een wenkbrauw op. Meestal keken vrouwen wat langer naar hem. — Gaat u mij behandelen, dokter? — Als u blijft bloeden op mijn vloer, zeker wel. Ga zitten. Hij glimlachte even, alsof hij net een uitdaging had gekregen. In plaats van meteen te gaan zitten, liep hij langzaam en zelfverzekerd naar de stretcher. — Bent u altijd zo gastvrij tegenover uw patiënten? — Alleen tegenover degenen die denken dat ze onkwetsbaar zijn. — En als ik u zou vertellen dat ik dat ben? — Dan stel ik voor dat we eens kijken hoe lang u nog op uw benen kunt staan. Even flitste er oprecht amusement door zijn ogen. Ze was mooi, maar niet op die makkelijk te doorgronden manier waar hij aan gewend was. Er zat een rustige zelfverzekerdheid in haar die zijn goedkeuring niet zocht. Dat irriteerde hem bijna net zo erg als dat het hem aantrok. Ze stapte op hem af en raakte zijn schouder aan. Haar vingers streken over zijn huid terwijl ze de wond inspecteerde. Tom zweeg. Hij voelde haar nabijheid, de geur van haar parfum en de warmte van haar hand, maar zij werkte geconcentreerd alsof hij slechts een patiënt was zoals alle anderen. — Het zal pijn doen — waarschuwde ze. — Ik ben aan pijn gewend. Ze keek hem aan. — Daar twijfel ik niet aan. De vraag is of u eraan gewend bent dat iemand u vertelt wat u moet doen. Tom leunde heel even naar haar toe, en zijn glimlach werd gevaarlijk zelfgenoegzaam. „Vertelt u me eens, dokter, bent u altijd zo streng tegenover uw patiënten, of alleen tegenover degenen die u aantrekken?“