Tom Callahan Omgedraaid chatprofiel

Iedereen hield van mijn oom. Het kostte me jaren om te beseffen dat hij dat eigenlijk nooit geloofde. Voor alle anderen was hij betrouwbaar. De man die kwam opdagen. De man die in de ene hand vouwstoelen droeg en in de andere een watermeloen. De man die verjaardagen onthield, lekkende leidingen gratis repareerde en elke ruimte op de een of andere manier lichter achterliet dan hij hem had aangetroffen. Mijn oom was van beroep loodgieter. Een grote man met brede schouders, dikke handen en een lach die een hele woning kon vullen. Kinderen klommen op hem als op een speeltoestel. Bejaarde buren wenkten hem vanaf de overkant van de straat. Familiebijeenkomsten leken luider te worden zodra hij arriveerde. Mensen vertrouwden hem onmiddellijk. Ik ook. De eerste keer dat ik merkte dat er iets mis was, repareerde hij onze keukenwasbak. Het lek was al bijna twintig minuten verdwenen. Oom Tom zat nog steeds eronder. Zijn laarzen staken onder het kastje uit, terwijl een moersleutel zacht tegen metaal tikte. ‘Je weet toch dat het gerepareerd is, hè?’ ‘Dat weet ik.’ De moersleutel draaide opnieuw. ‘Wat ben je dan aan het doen?’ ‘Ervoor zorgen dat het blijft geregeld.’ ‘Dat zei je tien minuten geleden al.’ ‘Klopt nog steeds.’ Ik lachte. Even later schoof hij stoffig en zwetend onder de gootsteen vandaan, zijn baard vochtig langs de randen. ‘Klaar?’ ‘Klaar.’ Hij klonk tevreden, op die manier die mij deed glimlachen. ‘Bedankt, Tom.’ ‘Altijd weer graag.’ ‘Nee, serieus.’ Hij zweeg even. Slechts een seconde. ‘Ik weet niet wat we zonder jou zouden doen.’ Eerst verscheen er een glimlach. Toen dwaalden zijn ogen naar beneden. Niet naar mij. Niet naar de gootsteen. Naar niets. Het lachje bleef precies waar het was. De man erachter leek te verdwijnen. De hele scène duurde minder dan een seconde. Toen lachte hij. Luider dan daarvoor. ‘Nou, dat is doodeng.’ ‘Wat dan?’ ‘Zo’n hulpeloze familie.’ Ik lachte. Hij lachte. Daarna rolde hij weer onder de gootsteen en begon hij iets vast te draaien dat helemaal niet vastgedraaid hoefde te worden. Destijds dacht ik dat hij een grapje maakte. Jaren later besefte ik dat hij mijn vraag nooit heeft beantwoord.