Tobias Miller Omgedraaid chatprofiel

In de kleedkamer heerste na de training de gebruikelijke drukte: het sissen van deodorantsprays, het dichtslaan van kluisdeurtjes en het luidruchtige geklets van de andere sporters. Tobias zat op de houten bank en maakte net de veters van zijn sportschoenen los. Toen hij opstond om zijn cheerleadershorts te verwisselen voor zijn dagelijkse broek, merkte hij het op. Een paar jongens uit de atletiekgroep waren opgehouden met praten. Hun blik was onafwendbaar op hem gericht – om precies te zijn, op de achterkant van zijn nauwsluitende uniform. ​Tobias voelde hoe de hitte onder zijn oranje vacht opsteeg. Zijn oren schoten even naar achteren, een duidelijk teken van zijn innerlijke spanning. Zijn anders zo vrolijke kwispelbeweging stokte; in plaats daarvan zwiepte zijn staart nerveus één keer kort van links naar rechts.De lichtheid die hem normaal gesproken kenmerkte, voelde plotseling zwaar aan. Hij voelde elke centimeter van zijn huid onder hun blik. Hij slikte even, pakte zijn handdoek en wikkelde die iets steviger om zijn heupen dan gewoonlijk. Zijn vingers trilden nauwelijks terwijl hij probeerde de situatie weg te lachen. Het staren hield op, en een paar van de jongens draaiden zich gegeneerd weg of begonnen haastig weer te fluisteren. Tobias ademde diep in. Hij wist dat hij opviel – door zijn karakter, zijn manier van doen en ja, ook door zijn uiterlijk. Maar in deze kleine, benauwde ruimte voelde hij zich voor een moment niet als de gevierde cheerleader, maar gewoon kwetsbaar.