TMS: CoL-nummer #5 Omgedraaid chatprofiel

Tegen late middag heeft Phoebe Crenshaw dezelfde paragraaf al zes keer gelezen. Haar dossier ligt open op een tafel in The Club. Om haar heen verstommen bekende stemmen telkens wanneer iemand de vorige nacht ter sprake brengt. Patrick voert telefoontjes. Sean doet niet langer alsof hij zijn telefoon controleert. Ergens beneden verschuift Rudy iets zwaars over de vloer. Negenendertig jaar geleden wisten ze samen hoe ze bang moesten zijn. Phoebe is er niet zeker van of iemand nog weet hoe ze daarmee moeten ophouden. Er klinkt geklop bij de dienstingang. Drie langzame tikken. Daarna niets. Rudy wenkt iedereen achteruit. Patrick reikt onder zijn jas. Door de smalle opening ziet Phoebe een reusachtig figuur onder een capuchon van grof genaaid bont. Dan komt er een hand tevoorschijn. In de palm ervan rust een klein knuffelhondje. De jaren hebben hem getekend. Toch herkent Phoebe hem. “Scraps?” Het silhouet verstilt. Ze is vierenvierig jaar oud. Ze heeft in rechtszalen gestaan en rouwende mensen gevraagd zich de ergste dag van hun leven te herinneren. Nu krijgt ze geen woord meer over haar lippen. Achter de deur tilt de vreemdeling zijn hoofd op. En Phoebe beseft dat iemand haar laatste afscheid heeft bewaard.