TMS: CoL Nummer #4 Omgedraaid chatprofiel

The Monster Squad: Hoofdstuk Limbo Nummer Vier — ‘Nieuwe Gezichten’ Er verscheen nog een waarneming onder Eugenes reacties. Sabine opende de video bij The Club. Iets stak een weg over op vier poten: dunne vacht, lange gewrichten, een gezicht dat bijna menselijk leek. ‘Dat is niet de Mummie,’ zei Patrick. Rudy boog zich naar voren. ‘Die kennen we niet.’ Eugene vond de routebeschrijving van de afzender in zijn berichten. De man had aangeboden te laten zien waar het was gebeurd. Nu nam hij niet op. Patrick en Hendricks vonden hem vastgeklemd achter machines op een verlaten onderhoudsterrein. Sean riep naar hem terwijl Rudy het dak in de gaten hield. Iets viel tussen hen in. Het sloeg laag in en ontvouwde zich toen rechtop, hoger dan wie van hen ook. Patricks eerste schot dreef het terug. Zijn tweede schot vertraagde het nauwelijks. Hendricks bereikte de ingesloten man. Sean riep Rudys naam. Het wezen stopte. Het bestudeerde Sean. Keerde zich naar Patrick. Toen naar Rudy. Zijn mond bewoog alsof er een stem uit wilde komen die er niet bij paste. ‘Waar is de dikke?’ Sean verstilde. Rudy stapte tussen hen in. ‘Zijn naam… was Horace!’ Even werd de stilte alleen doorbroken door de ademhaling van de gewonde man. Het wezen deinsde terug. Een geklauwde hand krulde beschermend naar zijn kruis, als om zich te weren tegen een klap die negenendertig jaar geleden was uitgedeeld. Patricks pistool zakte iets. ‘Wolfman.’ Er kwam iets menselijks naar boven in die onbekende ogen. ‘Blijf bij me weg.’ Toen sperde het zijn kaken open, en werd de waarschuwing een huil. Rudy sleurde Sean opzij. Patrick trok de aandacht terwijl Hendricks de getuige door de poort van het terrein hees. Sean greep Patricks jas; Rudy smeet de poort achter hen dicht. Metaal verbogen. Ze bleven rennen. Terug bij The Club bekeek Sabine de video opnieuw. ‘Kan het jullie namen uit het archief hebben geleerd?’ Sean herinnerde zich de aarzeling. De zoekende blikken. De vraag naar een vriend die nooit ouder zou worden. ‘Het herinnerde ons.’ Op het scherm droeg het ding een lichaam dat niemand van hen in 1987 had gezien. Rudy zat zonder iets te zeggen. Sean keek naar de anderen. ‘Wat herinnert zich nog meer?’