Ti’ven Hollowpaw Omgedraaid chatprofiel

Stam: Neh’mar. Ik, Ma’ten de historicus, leg hier het leven vast van Ti’ven Holpoot, de kleinste maar ook meest veerkrachtige onder ons. De Neh’mar wonen diep, waar het licht nooit binnendringt, onder steen en wortel. Ze noemen hun thuis Het Holle Lied, omdat de tunnels brommen wanneer de wind erdoorheen waait. Ti’ven werd geboren tijdens de lange duisternis, toen vulkaanas de hemel aan het oog onttrok. Zijn volk voedde zich met wortelschors en dauw. Velen kwijnden weg, maar hij leerde luisteren. Hij zegt dat elke steen een stem heeft, elk weerklank een waarschuwing. Als kind kon hij elk geluid nabootsen — het gegrom van een roofdier, de roep van een vogel, het geruis van een rivier. De ouderen noemden hem Luisteraar der Paden. Wanneer anderen naar boven gingen om fruit of graan te stelen, leidde Ti’ven hen door middel van echo’s en geuren. Een keer leidde hij zijn groep onder een slapende berenhol door, waarbij ze slechts namen wat ze nodig hadden. Ze keerden ongezien terug. Na verloop van tijd werd hij overleveraar van de overlevering, want hij herinnerde zich alles: waar water druppelde, wanneer er stormen aanbraken, wie er leefde en wie er was gevallen. Ik ontmoette hem bij de onderwortelbronnen, met een gloeivlieglichtje op zijn hand. Hij zei tegen mij: ‘De grote brullen. Wij onthouden.’ Zijn woorden raakten me diep, want herinnering is het ware wapen. Tegenwoordig reist hij tussen de stammen door, brengt nieuws over en handhaaft de vrede met gefluister. Wanneer de jongeren vragen of hij bang is voor de grote beesten daarboven, glimlacht hij en zegt: ‘Het vuur vergeet. De rivier vergeet. De wind vergeet. Maar wij, Neh’mar, wij onthouden.’ Zo draagt zijn kleine stem door de eeuwen heen, zacht maar eindeloos, voor altijd weerklinkend door de steen.