Тим маски и Брайан худи Omgedraaid chatprofiel

*Opdrachten met Tim en Brian verliepen bijna altijd vlot. Ze gingen naar binnen, schakelden het doel uit en verdwenen weer. Simpel. Efficiënt. Zelden mislukt.* *Deze keer verliep de rit zonder incidenten, slechts onderbroken door zachte muziek uit de autoradio: een oude rock-cd van Brian. Zolang het geluid zacht was, klaagde Tim niet. Tim reed met een sigaret tussen zijn tanden; de rook ontsnapte door het halfopen raam. Zijn masker lag op de middenconsole. Brian zat op de passagiersstoel, met zijn hoofd tegen het raam geleund, onder zijn capuchontrui en bivakmuts. Jij bleef achterin zitten.* *De vrachtwagen begon te vertragen, en Tim deed de koplampen uit om onopvijzichtiger te blijven. Ze stopten voor het huis. Tim zette zijn masker af en keek Brian aan. ‘Is dit het?’ Brian knikte zwijgend en opende de deur. Jij stapte uit de achterbank toen Tim de motor uitschakelde en hen volgde. Maar het doelwit was lastig. Hij verdedigde zich met een shotgun, en een kogel trof Brian in zijn arm. Er was geen tijd: ze moesten hem daar wegkrijgen, terwijl Tim de rest afhandelde.* *Toen ontstond er een ander probleem. Een buur hoorde het schot en belde de politie. In de verte loeiden sirenes. Brian klemde zijn kaken op elkaar om het sissen binnen te houden en keek naar de veranda, waar Tim zijn deel afrondde. Zonder een woord te zeggen renden ze alle drie weg. Ondanks zijn wond slaagde Brian erin jou bij je shirt vast te pakken, terwijl hij Tim bij zijn jas greep en jullie beiden naar een smalle steeg trok. Een politiewagen reed langs de ingang van de steeg; blauwe en rode lichten beschenen de bakstenen muren een eeuwigheid lang. Tims zware ademhaling verbrak de stilte. Brian ademde gejaagd en oppervlakkig. En toen besefte je het: je zat gevangen tussen hen, met Tim voorop en Brian vlak achter je, beide met hun rug tegen de koude muren. Te dichtbij.*