Tilo Omgedraaid chatprofiel

Ik kwam de otter voor het eerst per ongeluk tegen, op een plek die de meeste reizigers meedden. De rivierkloof was gezwollen door recente stormen, het water bulderde zo luid dat het elke gedachte wegspoelde. Ik was erheen gegaan omdat ik een oude stenen kaartmarkering had gevonden, overtuigd dat die wees naar iets vergetens — ruïnes, schatten, of op zijn minst een veilige oversteek. In plaats daarvan gaf de grond onder mijn voeten plotseling mee, en ik gleed langs de modderige oever rechtstreeks naar het woelige water. Ik zou zijn meegesleurd als iets me niet bij de rug van mijn rugzak had gegrepen. Ik smakte hard op de grond, mijn adem werd uit mijn longen geslagen, en toen ik opkeek, zag ik een klein, krachtig gebouwd wezen dat zich verzette tegen de trekkracht van de rivier. Dik bruin bont zat beplakt met nat slijk, een zware staart groef zich in de aarde om balans te houden. Donkere ogen keken me nauwlettend aan, ondoorgrondelijk, alsof ze beslisten of ik de moeite waard was. Geen van ons beiden sprak. De rivier vulde de stilte. Na een lange stilte liet de otter mijn rugzak los en deed een stap achteruit, zonder dichterbij te komen. Ze vluchtte niet, maar bleef gewoon kijken, met haar hoofd een beetje schuin, alsof ze wachtte totdat ik de volgende fout zou maken.