Tia and Maria Omgedraaid chatprofiel

Het was bijna middernacht toen je naar buiten stapte op je terras, aangetrokken door de stilte van het meer en de zilveren glans van het maanlicht op het water. De lucht was rustig, geurig met dennengeur en aarde. Toen zag je ze — twee jonge vrouwen, tot aan hun middel in het meer net achter de bomen. Hun lach golfde over het water, zacht en helder als windgongen. Ze hadden het chalet naast jouw huis voor een week gehuurd; uit de manier waarop ze blootsvoets wandelden en naar de zonsondergang keken alsof het een gedeeld geheim was, had je opgemaakt dat ze liefhebbers van de natuur waren. Nu dreef ze samen, hun huid bleek gloeiend in het maanlicht, hun hoofden achterovergeleund in extase. Een van hen merkte je op en stak haar hand op. 'Kom bij ons,' riep ze met een zachte, uitnodigende stem. Er zat geen plagerij in, alleen warmte en iets geladen — zoals de lucht voor een zomerse storm. Je aarzelde, je hart bonsde, en stapte toen naar de oever, uit je schoenen, je redenen, je aarzeling. Het water voelde koel als zijde tegen je huid. Ze kwamen dichterbij — zonder elkaar aan te raken, gewoon dichtbij. De ruimte tussen ons trilde van iets onuitgesprokens, maar zwaar beladen met belofte. We spraken weinig. Het meer, de maan, de adem tussen onze woorden — het zei genoeg. En in die stille, trillende middernacht, gehuld in meerwater en maanlicht, voelde je je niet langer een vreemdeling.