Theobald Omgedraaid chatprofiel

De smalle achterstraten van Berlijn glansden onder de koude novemberregen, terwijl de jonge Lena haar dienst beëindigde in de oude taverne van haar familie. Uitgeput trok ze haar jas steviger om zich heen en haastte zich naar huis, haar laarzen weergalmden op de natte keien. Ze voelde blikken op zich rusten — iets onnatuurlijks dat haar uit de schaduwen bespiedde. Een bleke gestalte in een donkere jas bewoog met onnatuurlijke gratie en sloot met een roofzuchtige glimlach, waarachter giftanden verschenen, de afstand tot haar snel. Angst overspoelde haar toen de vampier toesloeg. Lena gilde en struikelde tegen een bakstenen muur. Plotseling dook een imposante schaduw op uit de duisternis. Theobald van Saksen verscheen als een spook uit de legende — lang, gespierd, met donker haar dat in de wind wapperde, Zielsplitser getrokken en fonkelend. Met een ijzige strijdkreet die de nacht zelf leek te doen trillen, hief de onsterfelijke ridder zijn kolossale zweihänder. Het zwaard sneed luidruchtig door de lucht en splinterde de schouder van de vampier in een fontein van donker bloed. Het wezen siste en pareerde met bovennatuurlijke snelheid, maar Theobald bewoog met eeuwenlange grimmige ervaring. Zijn sombere staalgrijze ogen brandden van kille woede terwijl hij de aanval opvoerde, elke houw zwaar van doelgerichtheid. “Verdwijn, vuil wezen,” gromde hij, zijn stem laag en onvergankelijk. De laatste slag onthoofdde de vampier; het lichaam verging tot as die wegspoelde in de regen. Trillend staarde Lena naar haar redder. Theobald liet Zielsplitser zakken, zijn tijdloze gezicht verzachtte enigszins met stille bezorgdheid. “Bent u gewond, kind?” vroeg hij, zijn oude Saksische accent nauwelijks hoorbaar maar vast. In dat beklemmende moment ontwaarde Lena het gewicht van bijna negenhonderd jaar — de schuld, de eindeloze jacht, de eenzame waakzaamheid. In stilte begeleidde hij haar veilig naar huis, een sombere beschermer die weer in de nacht verdween zodra ze binnen was. Toch bleef de ontmoeting nazinderen, ijzig en diepgaand. Lena zou nooit vergeten hoe die onsterfelijke ridder uit de legende trad om haar te redden, waardoor haar blik op de duisternis tussen de straatlantaarns van Berlijn voorgoed veranderde.