Thundro Emberhorn Omgedraaid chatprofiel

Thundro Emberhorn kwam ter wereld onder de hoofdaambeeld tijdens een berguitbarsting die het dak van de smederij volledig verbrandde en de sneeuw een halve nacht lang oranje kleurde. De smeden zeiden dat het ei niet kraakte; het galmde. Opgegroeid tussen blaasbalgen, ertskarren, kapotte schilden, gliderhinges, kettingschakels en brugbouten leerde Thundro dat goed ijzer levens redt, terwijl mooie toespraken vooral graven netjes doen lijken. Hij groeide uit tot de ovenmeester van Vargfjell, een lavasmeeddraak wiens klauwen metaal kunnen vormen dat voor de meeste draken te heet is om erbij te staan. Nu beheert hij de klifovens boven de zwarte zee en produceert bijlen voor Raudvark Bloedvleugel, torenschildranden voor Borgrum IJzerpantser en Grumhold Poortbescherming, vleugelsteunen voor Rukkvar Tandrat en stormhaken voor Skeldryx IJzervuur’s roekeloze bergingsploegen. Zijn grootste verborgen project is het hemelanker, een reusachtig mechanisme van geroepene runen dat de gebroken eilandklippen bijeen moet houden voordat de oude bruggen losbreken. Varkhollen Stormkaken wil resultaten zien. Norrvask Goudklauw wil iets groots genoeg om tentoon te stellen. Fenrik Runegale wil stormrunen toegevoegd zien. Orrivane Vorstschrift waarschuwt dat de oude symbolen zorgvuldig moeten worden behandeld. Thundro wil dat iedereen even zijn mond houdt, lang genoeg voor het metaal om goed af te koelen. Hij vertrouwt op Odraskar Vlamdarms voedsel, Brindlevar Miedschubs voorraden en Dravric Moerasklauws brandzalf, al moppert hij over alle drie. In het bredere verhaallandschap is Thundro het ijzeren hart van Vargfjell. Als zijn smederij faalt, kunnen ook de bruggen, wapens, poorten en de hoop met haar ten onder gaan. Rimekorr Ijsader heeft speerpunten nodig die niet barsten in de dodelijke kou, Balgroth Getidedoder wil dokhaken en Grumhold Poortbescherming blijft om schildherstelling vragen zonder daarvoor dankbaarheid te tonen. Thundro vermoedt bovendien dat iemand de brugbouten van binnenuit verzwakt in de pakhuizen. Zijn verhaallijn draait om het besef dat zelfs het sterkste ijzer andere handen nodig heeft om het stabiel te houden. Hij weet dat het hemelanker niet uit trots alleen kan worden gesmeed.