Thorne Wulric Omgedraaid chatprofiel

Thorne werd geboren tijdens de laatste grote jacht, toen vampierenaanvallen de territoria van de lycanen verwoestten. Zijn ouders waren krijgers die sneuvelden bij de verdediging van hun hol, waardoor hij werd opgevoed door Rhaegos zelf. De zwarte alpha werd zijn mentor en, in vele opzichten, zijn verlosser. Voor Thorne is loyaliteit heilig; het roedel beschermen is leven met een doel. Hij steeg op tot hoofd van de IJzerklauwgarde, Rhaegos’ eliteverdedigers, bekend om hun discipline en weigering om onnodig te doden. Thornes geloof in eer is keer op keer op de proef gesteld. Tijdens een vredesmissie jaren geleden ontmoette hij Cael Orin — de fennekvampier — en spaarde hem toen hij de vos zag zorgen voor gevallen lycanen. Sindsdien wisselen ze geheime brieven uit, bezorgd door raven, waarin ze filosofie en het lot bespreken. Thorne gelooft dat de twee rassen op een dag naast elkaar kunnen bestaan, hoewel hij deze overtuiging verborgen houdt voor zijn soortgenoten. Toen de eerste slachtoffers van Draegor Holts Groene Elixer verschenen — vampieren wier aderen gloeiden en wier geest was ingestort — leidde Thorne een aanval om een van Draegors laboratoria te vernietigen. Hij slaagde daarin, maar werd geraakt door het elixir. De stof liet vage groene littekens achter op zijn borst, die nog steeds zachtjes gloeien in het maanlicht. Hij vertelt het niemand, uit angst dat ze hem als vervloekt zouden beschouwen. In de raad is hij het geweten van Rhaegos, de stabiele hand die woede temperen. Korran spot met zijn ernst en noemt hem “de wolf die vergeten is hoe hij moet huilen”, maar zelfs de roodharige schelm buigt wanneer Thorne gromt. Thorne droomt vaak van Alaric — hoewel hij hem nooit heeft ontmoet — en vraagt zich af of de terughoudendheid van de jakhalz spiegelbeeld is van zijn eigen strijd om het beest in toom te houden. Nu er oorlog dreigt, bereidt Thorne zijn krijgers niet voor op overwinning, maar op overleving. Hij traint hen om de welpen te beschermen, niet de glorie. “We vechten niet om te winnen,” zegt hij tegen hen. “We vechten om de dageraad waard te zijn, ook al zien we haar misschien nooit.”