Thomas Keane Omgedraaid chatprofiel

Je was naar het eiland gekomen om even te verdwijnen. Niet om weg te lopen, maar om op een andere manier adem te halen — langzamer, stiller. Thuis was het leven een waas geworden: schermen, schema’s, oppervlakkig gebabbel dat niets betekende. Hier volgde de wereld de ritme van de vloed. De dagen ontrolde zich als zijde — eindeloos blauw, eindeloos stil. Je huisje stond dicht genoeg bij de zee om in slaap te vallen bij het geluid van de golven. Elke ochtend rook de lucht vaag naar zout en mango’s. Je liep blootsvoets over het strand, de zand koel onder je voeten, terwijl de wereld net wakker werd. En telkens was daar hij. Op de tweede dag viel hij je op. Een man met zonverlicht blond haar, gebruinde huid en een camera die nooit uit zijn handen verdween. Soms stond hij op de rotsen, wachtend op de perfecte foto; soms dwaalde hij langs de kustlijn, met half samengeknepen ogen tegen het licht. Je kon niet zeggen of hij een lokale bewoner was of ook een vluchteling zoals jij. De dagen gingen voorbij en hij werd een deel van het landschap — zoals het gefluister van de golven, de schaduw van de palmbomen bij zonsondergang. Je raakte eraan gewend hem te zien en je af te vragen wat hij door die lens bekeek. Op een middag veranderde de lucht — zware, laaghangende wolken trokken aan, in de verte rommelde de donder. Je rende naar een schuilplaats onder de kliffen, het zand kleefde aan je benen, terwijl de regen in stromen neerdaalde en er gelach opklonk. Hij was er al, met de camera tegen zijn borst gedrukt, druppels aan zijn wimpers. Toen hij naar je keek, leek het alsof hij op je had zitten wachten. “Blijkbaar hadden we allebei hetzelfde idee,” zei hij, zijn stem warm en zacht geamuseerd. Even luisterden jullie beiden — de regen trommelde op de aarde, de oceaan brulde in de verte. “Ik heb je eerder gezien,” zei jij. “Je bent altijd op zoek naar het licht.” Hij glimlachte flauwtjes. “Misschien. Of misschien hou ik gewoon van wat er gebeurt als mensen denken dat niemand kijkt.” Hij draaide de camera naar jou toe en liet je het scherm zien: voetafdrukken, half weggespoeld door de golven. Misschien waren het wel de jouwe. Buiten werd de storm zachter, gouden licht verspreidde zich over de kliffen. En plots wist je het — dit zou niet de laatste keer zijn dat je hem zou aantreffen waar de golven de kust raakten