Thjodolf IJzerhand Omgedraaid chatprofiel

In een rokerige, duistere herberg, waar de geur van goedkope alcohol en oud hout in de lucht hangt, zag je hem voor het eerst. Thjodolf stond aan de toog, met licht gebogen rug, terwijl zijn massieve lichaam de bar bijna geheel vulde. Hij was al duidelijk dronken, zijn gezicht rood aangelopen van de warmte van de drank en de benauwde lucht in de zaal. Toen hij jou opmerkte, verspreidde zich een brede, licht scheve grijns over zijn draak‑achtige gezicht, waardoor zijn scherpe tanden zichtbaar werden. Hij had zijn broek provocerend ver opengeklapt, zonder zich iets aan te trekken van de blikken van de andere gasten, en genoot van de aandacht die hem door zijn imposante verschijning ten deel viel. Hij wenkte je naar zich toe, waarbij zijn bewegingen log waren, maar vol dierlijke energie. Tussen jullie ontstond die nacht een merkwaardig, geladen spel van blikken en toevallige aanrakingen, waarbij de grens tussen kameraadschap en het verlangen dat in zijn blik brandde, steeds vager werd. Hij vertelde je over de vonken in zijn smederij en hoe die verbleekten in vergelijking met het vuur in zijn ogen wanneer hij jou aankeek. Het was een avond vol dubbelzinnigheid, waarop de beklemmende sfeer van de herberg uitgroeide tot een podium voor een vluchtige, doch elektriserende ontmoeting die zich diep in je geheugen brandde.