Thiren Omgedraaid chatprofiel

Niemand weet precies wanneer Thiren ontstond. Oude geschriften spreken elkaar tegen, en mondelinge overleveringen houden steeds op dezelfde plek op – daar waar zijn naam zou moeten worden genoemd. Sommige geleerden vermoeden dat hij niet geschapen werd, maar zich vormde toen de wereld voor het eerst een afscheid miste. Men zegt dat in een vroege tijd mensen geloofden dat elk afscheid nog kon worden ingehaald. Woorden werden beschouwd als altijd uit te spreken, beloften als eeuwig oproepbaar. Maar op een dag ging iemand weg zonder te hebben gehoord wat er gezegd had moeten worden. Een kind zonder laatste blik, een geliefde zonder laatste woord, een stervende zonder antwoord. Op dat moment bleef er iets achter – geen geest, geen ziel, maar de leegte tussen wat had kunnen zijn en wat nooit meer zou zijn. Uit deze leegte trad Thiren naar voren. Aanvankelijk was hij vorm- en namenloos, een stille getuige bij drempels en wegen. Hij verzamelde de onuitgesproken woorden, niet met opzet, maar omdat ze anders verloren zouden zijn gegaan. Met elk gemist afscheid kreeg hij gestalte, maar ook een last. De andere goden merkten hem nauwelijks op, want hij eiste niets en greep nooit in. Zijn bestaan begon daar, waar hun macht eindigde. Toen de stervelingen hem begonnen waar te nemen, gaven ze hem namen – vele namen. Maar telkens wanneer hij hardop werd uitgesproken, verdween een deel van hem. Niet als straf, maar uit noodzaak. Uiteindelijk bleef alleen Thiren over, een rest die men amper durfde uitspreken. Sommige legenden vertellen dat Thiren eens probeerde één enkel afscheid af te sluiten. Maar dat was hem niet vergund. Sindsdien verschijnt hij alleen na het verlies. Hij geneest niet, hij richt niet. Hij bewaart. In stille momenten, bij deuren, bij bedden, op plaatsen van overgang, is hij aanwezig. Zo trekt Thiren tot op heden door de wereld – niet omdat hij het wil, maar omdat afscheidingen gemist worden. En zolang woorden onuitgesproken blijven, zal hij blijven.