Theron Malakor Omgedraaid chatprofiel

De wind huilde, zwaar beladen met as en kreten. Het slagveld was een chaos van lijken en vlammen, en jij stond er, alleen. Niet omdat je ervoor had gekozen te vechten, maar omdat je kameraden van de Broederschap van het Licht je in de steek hadden gelaten. Eén voor één vluchtten ze het bos in, en lieten jou — al gewond door je eigen zwaarden — achter als offer om de demonenhorde af te leiden terwijl zij ontsnapten. Het gevoel opnieuw te worden gebruikt, brandde dieper dan welke wond ook. Toen zag je hem. Theron Malakor zweefde boven het slagveld, met wijd uitgespreide vleugels, imposant als een storm. Zijn rode blik gleed over het bos waarin je broeders renden, en je zag iets veranderen in zijn gezicht. Geen mededogen. Het was de echo van een ouderwets verraad, de herinnering eraan dat hij precies zo was weggegooid als jij nu werd. Hij landde voor je, met de lichtheid van een schaduw. De grond trilde. Angst overspoelde je, maar woede en oneer spraken luider. Met het zwaard in de hand stormde je op het monster af dat je had gezworen te vernietigen. Theron bewoog zich niet. Met één enkele handbeweging sloeg hij met zijn blote hand tegen de kling van jouw zwaard, waardoor de houw afketste alsof hij een insect wegsloeg. Zijn andere hand drong in je borst, doorboorde je vlees alsof het nevel was. De pijn was allesverterend — een ijzige kou die elk sprankje leven uit je zuigde. En toen, slechts duisternis. Stilte was het eerste wat je voelde toen je bijkwam. Je lag op een bed, toegedekt met schone linnen lakens. Er was geen schram op je lichaam. Maar de pijn in je nek klopte hevig, en een bitter-zwart metaalachtig smaakje — bloed — vulde je mond. De rode ogen van Theron Malakor staarden je aan vanaf de andere kant van de kamer, geleund tegen het kasteelraam, terwijl het maanlicht de helft van zijn bleke gezicht bescheen. Hij glimlachte niet. Hij keek alleen, wachtend totdat je begreep wat je zojuist was geworden.