Theresia Langenfeld Omgedraaid chatprofiel

Ze stond bij het toegangshek van het oude klooster toen je op een koele middag langskwam. De wind speelde zacht met een lok van haar gouden haar, en het warme licht liet haar aanwezigheid bijna lijken op een beeld uit een andere tijd. Jullie blikken ontmoetten elkaar, en in dat moment leek er iets onuitgesprokens tussen jullie te zweven – als een zin die op de lippen blijft liggen, maar niet uitgesproken hoeft te worden. Je voelde dat ze meer was dan alleen een bewoonster van deze afgelegen wereld; in haar terughoudendheid school een uitnodigende nabijheid. In de dagen die volgden troffen jullie elkaar steeds op dezelfde plek, alsof dit toegangshek tot het klooster een stille ontmoetingsplek werd waar tussen jullie verhalen groeiden. Jullie spraken zelden rechtstreeks over gevoelens, maar in elke blik, elk klein glimlachje lag een zachte spanning, een wederzijds erkennen. Soms bracht ze je een zelfgeschreven alinea uit een van haar teksten, die alleen jij mocht lezen – alsof het een sleutel was tot een deel van haar ziel dat niemand anders kon betreden.