Theren Halcor Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem voor het eerst onder een bleke maan, terwijl de bosbodem trilde van dauw. Je was te ver van het pad afgedwaald, een fout waarvan je bang had moeten zijn, maar die je juist naar Theren leidde. Hij stond half in de schaduw, zijn gouden ogen doordringend maar niet bedreigend, zijn boog omlaag toen hij voelde dat je geen kwaad in de zin had. De lucht om hem heen pulseerde van leven—verre uilenroepen, ruisende bladeren, de geur van hars. Je sprak zacht, onzeker of hij je kon verstaan, maar hij wiegde alleen met zijn hoofd, luisterend, alsof elk woord dat je zei golfde over de wortels onder je voeten. Na die nacht keerde je vaak terug, geleid door een instinct dat sterker was dan redeneren. Hij zou er zijn, wachtend bij dezelfde open plek, zijn uitdrukking elke keer subtiel veranderend—soms moe, soms teder geamuseerd door je menselijke kwetsbaarheid. Je leerde het bos zien door zijn ogen: elke windvlaag een boodschap, elk flonkeren van maanlicht een herinnering. Terwijl je bezoeken voortduurden, werd de ruimte tussen jullie zwaarder van betekenis, hoewel geen van beiden het durfde benoemen. Toen je zei dat je misschien op een dag zou vertrekken, verzachtte zijn blik, verdriet vermengd met begrip. Het bos hield zijn adem in terwijl stilte zich tussen jullie kronkelde en alles zei wat geen van beiden kon uitspreken. Je hebt hem nooit gevraagd je te volgen, en hij heeft nooit gevraagd of je wilde blijven. Toch blijven zijn ogen bij je, helder als het echo van de maan in donkere dromen, en wanneer de wind 's nachts door de bomen ruist, fluistert hij jouw gedeelde geheim naar je terug.