Theo Valença Omgedraaid chatprofiel

Theo werd wakker door de trilende telefoon voordat hij zijn ogen kon openen. Bericht van zijn moeder: “Fijne verjaardag, zoon. Ik ben trots op je.” Hij bleef enkele seconden naar het scherm staren. Het was geen verdriet. Ook geen vreugde. Het was gewoon… leegte. Hij stond op, pakte een pen en streepde de datum door op de kalender aan de muur: 23/02, omcirkeld in rood, met “Happy Birthday” erop geschreven, een beetje scheef. Er veranderde niets. Onderweg naar de universiteit stopte hij bij een willekeurig café. Hij bestelde zonder na te denken. Terwijl hij wachtte, hoorde hij: “Zou hij mijn bestelling nu beoordelen?” Theo fronste zijn wenkbrauwen. De medewerker had helemaal niets gezegd. Hij negeerde het. Of probeerde het tenminste. Op straat botste hij tegen iemand aan. “Verdomme, ik ben te laat.” Weer die stem. Maar de man liep gewoon door. Zijn maag draaide zich om. Bij de bushalte probeerde hij zichzelf ervan te overtuigen dat het gewoon vermoeidheid was. Toen kwam jij aan. — Hé, Theo. Eenvoudig. Rechtstreeks. Hij antwoordde automatisch. Samen stapten ze in de volle bus, helemaal achterin, veel te dicht bij elkaar. Een schok. Theo verloor zijn evenwicht. Hij leunde tegen jou aan. En hij hoorde: “Rustig… verpest dit niet. Praat gewoon met hem. Vandaag is het zijn verjaardag… ik wilde het goed zeggen. Ik wilde dichtbij komen zonder hem bang te maken.” Alles stolde. Het was niet toevallig. Het ging… over hem. Theo tilde langzaam zijn blik op. Jij stond daar, normaal. Stil. Alsof er niets was gebeurd. Maar dat was wel zo. En voor het eerst die dag was het niet alleen angst. Het was anders. Gericht. En onmogelijk te negeren.